Η δύναμη της προσευχής βρίσκεται στην βαθειά πίστη ότι ο Κύριος την ακούει. Η πεποίθηση ότι εισακούομαι από τον Κύριο με οδηγεί σε επικοινωνία αλλά και εγκαρτέρηση. Παίρνω θάρρος να «κρούω» και να «ζητώ» και με πίστη περιμένω την απάντηση του Πατέρα. Όταν ο πιστός έχει την όραση του ζωντανού Θεού που περιμένει να ευεργετήσει και να χορηγήσει κάθε δόση αγαθή στο παιδί Του, τότε σίγουρα τίποτα δεν θα τον εμποδίσει από την αδιάλειπτη καθημερινή προσευχή της πίστεως για τα μικρά και μεγάλα θέματα στην καθημερινή του πορεία. «Ο Θεός μου θα με εισακούσει!» Ο Δαυίδ αναφωνεί. ''Ο Θεός εις την βοηθειά μου πρόσχες Κύριε εις το βοηθήσαί μοι σπεύσον.''(Ψαλμ.ξθ' στιχ 2). Εσύ Κύριε που είσαι ο μόνος δυνατός πρόσεξε την δυσκολία που περνώ και τρέχα να με βοηθήσεις και να με προστατεύσεις. Ξέρει πως ότι ο ίδιος δεν μπορεί να πραγματοποιήσει, θα το κάνει γι' αυτόν ο Κύριος, διότι τίποτα δεν είναι αδύνατον εις Αυτόν. Ο Πατέρας μας χάρισε τον Υιόν ο οποίος «μεσιτεύει» για μας και τον Παράκλητο που μας διδάσκει πως να προσευχόμεθα. Κανένας δισταγμός και καμία αμφιβολία, δεν έχουν θέση στην καρδιά μας για τον Πατέρα μας που φανερώνεται ως «ο ακούων όλων την προσευχή και κατά το συμφέρον του καθενός απαντά».Όλοι χρειαζόμαστε την προσευχή.Διότι τι είναι ο άνθρωπος μέσα στον κόσμο που ζει Ένα καλάμι είναι και μάλιστα υπό ανέμου σαλευόμενο.Έτοιμο να λυγίσει και να σπάσει κάτω από την πίεση των πολλών αντιξοοτήτων της ζωής.Όμως το όνομα του Κυρίου που επικαλούμεθα μας στηρίζει.Το όνομα του Χριστού είναι όπλον παντοδύναμο.Στις μικρές προσευχές που το περιέχουν φέρνουν το έλεος, τον φωτισμό,την κάθαρση στην ψυχή μας,απομακρύνει τους βδελυρούς δαίμονες και μας λυτρώνει από τον πειρασμό τους.Προσευχή πάντα προσευχή.
Νηστεία είναι η αποχή από συγκεκριμένα είδη τροφίμων. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Νηστεία είναι να τρώμε μικρές ποσότητες από τα επιτρεπόμενα τρόφιμα και να προσπαθούμε να απέχουμε από κάθε αμαρτία, αφιερώνοντας ταυτόχρονα κάποιο χρόνο της ημέρας στην προσευχή. Πρώτος ο Χριστός, μας έδωσε το παράδειγμα της νηστείας όταν μετά την βάπτισή του στον Ιορδάνη ποταμό, παρέμεινε νηστεύοντας επί σαράντα ημέρες στην έρημο. Με το παράδειγμά του, ο Ιησούς μας έδωσε την νηστεία ως μία σωματική και πνευματική άσκηση, η οποία δυναμώνει την θέληση του ανθρώπου και ταυτόχρονα δείχνει την αγάπη του προς τον δημιουργό. Για καλύτερη ευκρίνεια πατήστε πάνω στην εικόνα
Οι εμφανίσεις του Κυρίου μετά την ανάσταση ήταν πάρα πολλές και αυτό, για να πειστούν και οι πιο δύσπιστοι. Όλες οι εμφανίσεις του Ιησού ήταν πραγματικές. Και αυτό φαίνεται από πολλά γεγονότα που περιγράφει η Καινή Διαθήκη. Εμφανίζεται στους μαθητές του, στέκεται στον μέσον τους, κοντά τους για να τον βλέπουν. Τρώγει μαζί τους. Προκαλεί το Θωμά να τον αγγίξει.Δεν χρειάζονται περισσότερα.Ο Χριστός Ανέστη. Οι εμφανίσεις του Κυρίου μετά την Ανάστασή Του ήταν:
α) Στη Μαρία τη Μαγδαληνή.( Μάρκ. ΙΣΤ΄9 & Ιωάννη Κ' 11-18)
β) Στις υπόλοιπες Μυροφόρες. (Ματθ. ΚΗ΄ 8-10 )
γ) Στους δύο μαθητές προς Εμμαούς. (Λουκ. ΚΔ΄13-33 & Μάρκου ΙΣΤ'12-13)
δ) Στους 10 μαθητές του, απόντος του Θωμά. (Ιωάν.Κ΄ 19-33)
ε) Στους 11 μαθητές του, παρόντος του Θωμά. (Ιωάν.Κ΄ 24-29)
στ)Στους 7 μαθητές του στην Τιβεριάδα. (Ιωάν. Κα΄1-14)
ζ)Στους 11 μαθητές τους στο όρος της Γαλιλαίας. (Ματθ. ΚΗ΄15-20)
η) Στους πεντακοσίους και παραπάνω μαθητές. (Α΄Κορ. ΙΕ΄6)
θ) Στον Ιάκωβο. (Α΄Κορ .ΙΕ΄7 & Πράξεων Α' 3-8)
ι)Σε όλους τους μαθητές Του κατά την Ανάληψη .(Πράξ. Α΄9-10 & Λουκά ΚΔ' 50-51 )
ια) Μετά την Ανάληψη στον Παύλο. (Α΄Κορινθ. ΙΕ΄7-8 & Πράξεων Θ' 3-5)
ιβ) Στον απόστολο Πέτρο( Λουκά κδ' 34 & προς Κορινθίους Α' ιε'5)
Η Ανάσταση του Χριστού είναι η βάση της πίστης μας. Γι' αυτό ο απ. Παύλος λέει: «Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε τότε η πίστη σας είναι μάταιη, ακόμα βρίσκεστε μέσα στις αμαρτίες σας. Εάν μόνο σ' αυτή τη ζωή ελπίζουμε στον Χριστόν είμαστε ελεεινότεροι από όλους τους ανθρώπους». (Α' Κορ.κεφ. ιε' στιχ.17, 19). Η Ανάσταση του Χριστού είναι βεβαιωμένο ιστορικό γεγονός.
Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για να γράψουν και να αποδείξουν το θαυμαστό και ασύλληπτο για τον κοινό νου γεγονός της Αναστάσεως. Οι μαθητές Του,αποτελούν μια από τις αδιάψευστες αποδείξεις γιατί έγιναν αυτόπτες μάρτυρες της Ανάστασής Του. Ήταν άνθρωποι φοβισμένοι, που Τον εγκατέλειψαν ή ακόμα τον αρνήθηκαν, όπως ο Πέτρος. «Αλλά τώρα ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών» (Α' Κορ.κεφ. ιε' στιχ. 20). Κι Όμως μετά την Ανάστασή Του έγιναν οι θαρραλέοι απολογητές και κήρυκές της αν και διώχθηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν γι' αυτήν την πίστη τους, γιατί Τον άγγιξαν και ύστερα, μετά την Ανάληψη Του, έζησαν τη συνεχή πνευματική παρουσία Του στη ζωή τους.
Ο Ιησούς βαδίζοντας προς στην εκούσια Σταυρωσή Του, περνά πριν από την Βηθανία να αποχαιρετήσει τους φίλους Του και ιδιαιτέρως τον Λάζαρο που είχε αναστήσει «εκ νεκρών» τετραήμερον. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης που διηγείται ως αυτόπτης μάρτυρας τη σκηνή λέει ότι οι συγγενείς του Λάζαρου από ευγνωμοσύνη Του έκαμαν τραπέζι και φυσικά «η Μάρθα διηκόνει» υπήρχε και προηγούμενο...Ήταν και ο Λάζαρος εκεί. Η έτερη αδελφή Μαρία,τώρα πια δεν κάθεται κοντά στα πόδια του Ιησού κάμει κάτι βαθύ και μεγάλο και μοναδικό, πάνω απ' τα μέτρα και πάνω απ' τα όρια τα συνηθισμένα. Πλησιάζει τον Ιησού κι από ένα Αλάβαστρο που κρατούσε στα χέρια της γεμάτο με 325γρμ. πολύτιμο κι ανόθευτο μύρο, το ρίχνει στην κεφαλή και στα πόδια του Κυρίου όλο! Και ευλαβής και ταπεινή στην ευγνωμοσύνη της, λύνει τα μαλλιά της και σκουπίζει γονατιστή με αυτά τα πόδια του Κυρίου. Και γέμισε το σπίτι απ' το μύρο!
Δεν ερμηνεύεται η πράξη αυτή της Μαρίας με τις συνηθισμένες λέξεις της Ευγνωμοσύνης. Εδώ η λατρεία θυσιάζει ό,τι πολυτιμότερο έχει αυτή η ψυχή, περιφρονεί αξιοπρέπεια και τη.φυσική ντροπή, για να εκδηλώσει αυτό που ζούσε μέσα της για το Λυτρωτή του αδελφού της και της ψυχής της. Το φυσικό μύρο που έχυσε στα πόδια Του είναι η έκφραση του μύρου της αφοσιώσεως που επλημμύριζε τον εσωτερικό της κόσμο. Και χωρίς να το συνειδητοποιήσει, προφητεύει και προλαμβάνει τις νεκρικές τιμές που σε μια εβδομάδα περίπου πρέπει να αποδοθούν στο ''νεκρό'' Σώμα του Εσταυρωμένου! Αυτό θα πει αγάπη! Μια αγάπη που διαλαλείται στους αιώνες κατά την βεβαίωση του Κυρίου. Η αγάπη του ανθρώπου προς τον Θεό είναι το ακριβότερο απόκτημα του κόσμου. Ούτε πουλιέται πουθενά, ούτε αγοράζεται με τίποτε.Κανείς δεν μπορεί να μας την διδάξει αυτή την αγάπη, παρά μονάχα ο ίδιος ο Θεός που την προσφέρει. Εκείνο που μένει σε μας, είναι να ετοιμαζόμαστε γι' αυτήν την προσφορά. Κάθε μέρα σε στάση σιωπής, για να ακούγεται μέσα μας η φωνή του Κυρίου ο οποίος δεν είναι μακριά μας. Στο βαρυφορτωμένο πρόγραμμά μας να συνηθίσουμε «τις ωριαίες στάσεις» όπως λένε στο στρατό, τα διαλείμματα αναφοράς της πνευματικής μας υπάρξεως στα ουράνια. Να καταλάβουμε πως πρέπει να μπούμε στο πρόγραμμα της μεταφυσικής, πέρα και πάνω από το κυνήγι των γνώσεων, της ψυχαγωγίας, του πλουτισμού. Να βάλουμε το Χριστό στη ζωή μας. Με την προσευχή τη μελέτη του Ευαγγελικού λόγου με τη λατρεία μας στη θεία Λειτουργία. Με την εξομολόγηση, την Θεία Κοινωνία, που είναι Μυστήρια θείας αγάπης. Να Τον ζήσουμε τον Θεό, για να Τον αγαπήσουμε. Η αγάπη Του εξαρτάται από την στάση της ζωής απέναντί Του. Χριστέ συνοδοιπορούμε στο εκούσιο πάθος Σου και προσδοκούμε την ένδοξο Ανάστασή Σου.
Διαβάζοντας ο καθένας τους ύμνους και τα τροπάρια της μεγάλης εβδομάδος και πολύ περισσότερο βέβαια όταν τα εμβαθύνει και τα κατανοεί μένει έκθαμπος και εκστατικός από την πληρότητα της αλήθειας και της αγάπης που προσφέρει ο Χριστός με τα Πάθη Του για να σώσει το αμαρτωλό και χαμένο άνθρωπο.Στον χαμένο άνθρωπο ταρακουνείται η ψυχή του και αγαλλιά μόλις διαβάζει αυτά, του γεννιέται η ελπίδα και αναθαρρεί,ανυψώνεται και είναι έτοιμος να φωνάξει βροντερά. Χριστός Ανέστη! ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Τροπάριο
Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε, ουν, ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής,ίνα μη τω θανάτω παραδοθής και της Βασιλείας έξω κλεισθήςαλλά ανάνηψον κράζουσα Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Να, ο Νυμφίος έρχεται στο μέσο της νύχτας, κι ευτυχισμένος θα είναι ο δούλος που θα τον βρει (ο Νυμφίος) ξάγρυπνο να τον περιμένει. Ανάξιος όμως πάλι θα είναι εκείνος, που θα τον βρει ράθυμο και απροετοίμαστο. Βλέπε, λοιπόν, ψυχή μου να μη βυθιστείς στον πνευματικό ύπνο, για να μην παραδοθείς στο θάνατο (της αμαρτίας) και να μείνεις έξω της βασιλείας του Θεού. Αλλά ανάνηψε κράζοντας· Άγιος, Άγιος, Άγιος είσαι Εσύ ο Θεός σώσε μας δια της προστασίας των επουρανίων ασωμάτων Δυνάμεων (των αγγέλων). Μετά την ψαλμωδία του αλληλουιαρίου, στο οποίο απευθύνεται Αίνος προς το Θεό, αφού προηγηθεί η αίτηση τιμωρίας των εχθρών Του (του απαίδευτου λαού και των ενδόξων της γης), το τροπάριο εισέρχεται στην καθαρή υπόθεση των πιστών Χριστιανών. Η σχέση τους με το Χριστό παρομοιάζεται με γάμο, γεγονός ευφρόσυνο και φαιδρό. Η ώρα όμως των γάμων είναι άγνωστη. Οι πιστοί πρέπει ξάγρυπνοι να περιμένουν την έλευση του Νυμφίου. Και να, ξαφνικά, στο μέσο της νύχτας, σε χρόνο δηλαδή απρόσμενο, ακούγεται η ιαχή: Ιδού ο Νυμφίος έρχεται! Τότε πραγματικά καλότυχος θα είναι ο δούλος, τον οποίο ο Νυμφίος θα βρει άγρυπνο, έτοιμο να τον υποδεχτεί, με λαμπρό και στολισμένο με έργα αγαθά το ένδυμα της ψυχής του. Με αυτόν τον άξιο οπαδό Του, ο Χριστός θα δεθεί πνευματικά με μια ένωση αιώνια και αδιάσπαστη, θα τον οδηγήσει στο Νυμφώνα Του και θα τον κάνει κοινωνό των γλυκασμών και της ευτυχίας της Θείας Βασιλείας Του. Αντίθετα, θα είναι άθλιος και δυστυχής ο δούλος εκείνος, τον οποίο ο Νυμφίος θα βρει ανύποπτο να κοιμάται. Δηλαδή τον άνθρωπο που, παραδομένος στις ηδονές και τους περισπασμούς της επίγειας ζωής, ζει αδιάφορος και αμέριμνος, χωρίς αίσθηση της πραγματικής του υποθέσεως, της σχέσεως του με το Θεό και της τύχης του στην απέραντη αιωνιότητα. Και ο οποίος έχοντας το ένδυμα της ψυχής του ακάθαρτο και λερωμένο από αμαρτίες, θα κριθεί ανάξιος της θείας βασιλείας, αποκομμένος από το πανηγύρι της χαράς του ουρανού! Αυτά έχοντας κατά νου η ψυχή, προτρέπεται να μένει άγρυπνη, να μην παραδοθεί στη ραθυμία και τη ραστώνη του πνευματικού ύπνου, ο οποίος είναι ο προθάλαμος του αιώνιου ύπνου του θανάτου και της απώλειας, που ισοδυναμεί με τον αποκλεισμό της από τη Θεία Βασιλεία και την έκπτωσή της στο πυκνό σκοτάδι της κολάσεως! Αντίθετα μάλιστα, προτρέπεται, κράζοντας τον τρισάγιο ύμνο, να ζητά το θείο έλεος με την προστασία των ασωμάτων Δυνάμεων.
Κοντάκιο
«Την ώραν, ψυχή, του τέλους εννοήσασα και την εκκοπήν της συκής δειλιάσασα το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι, ταλαίπωρε, γρηγορούσα και κράζουσα· Μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού».
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Αφού σκεφτείς, ψυχή μου, την ώρα του τέλους (της επίγειας ζωής, δηλαδή το θάνατο) και φοβηθείς από το πάθημα της εκκοπής της συκής, με φιλοπονία δούλεψε, ταλαίπωρη το τάλαντο που σου εμπιστεύτηκε ο Θεός, μένοντας άγρυπνη και κράζοντας! Να μη μείνουμε έξω από το νυμφώνα του Χριστού.
Κοιτάξτε να δείτε,ζούμε σε μια εποχή που αναμφισβήτητα υπάρχει έκπτωση ηθικών αξιών, σεβασμού, αξιοπρέπειας, αγάπης και κατανόησης.Η κοινωνία εξατομικεύεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά,οι κοινωνοί της που είμαστε όλοι εμείς μάλλον δεν έχουμε τον πρέποντα ζήλο και την απαραίτητη αλληλεγγύη για τον συνανθρωπό μας,και περιοριζόμαστε στην αυταρέσκειά μας την καλοπέρασή μας και τον ωχαδερφισμό μας.Το παραπάνω ξέρετε για την αλληλεγγύη και προσφορά δηλαδή στον συνάνθρωπο αποτελεί τον θεμελιώδη λίθο του χριστιανισμού και όποιος πάρει αυτόν και οικοδομήσει,οικοδομεί στέρεα και δεν έχει φόβο σεισμού.Ετσι ο σύνανθρωπός μας πρέπει να είναι ο εαυτός μας.Σήμερα είναι φορές που η εξωτερική όψη ενός αδερφού σε ξεγελά, αφού δεν δείχνει το εσωτερικό βάσανο που κουβαλά. Συνανθρωποί μας πίσω από αξιοζήλευτες δουλειές, ωραίες ενδυμασίες καλαίσθητα γυαλιά ωραία χαμόγελα και σούπα μούπες,κρύβουν απίστευτα δράματα.Είσαι έτοιμος να ''φρίξεις'' μόλις ακούσεις ιστορίες αλλά... ξέρετε κανέναν που λίγο πολύ δεν έχει περάσει κάτι ανάλογο; Προσοχή όμως, δε θα πρέπει τώρα πάνω σ'αυτά να έλθει και η απελπισία; που είναι το φοβερότερο όπλο του πονηρού. Κάθε άλλο.Ίσως ήρθε η ευκαιρία να αναζητήσουμε Αυτόν.Μόνον Αυτόν.Εμείς οι άνθρωποι ξέρετε ως ένα σημείο μπορούμε να βοηθήσουμε, απο κει και πέρα ξεφουσκώνουμε, φέρνουμε την πίκρα και την απογοήτευση... Είναι φορές που στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής μας, θέλουμε την βοήθεια Εκείνου για να βρούμε τη λύτρωση! Είναι φορές που Τον αποζητούμε όσο τίποτε άλλο! Κι είναι φορές που ακόμη κι από απλή περιέργεια θέλουμε να Τον γνωρίσουμε!
Ή γιατί τα γευτήκαμε όλα και μας απογοήτευσαν;Τότε δεν έχουμε να κάνουμε τίποτ' άλλο, φίλοι, παρά να Τον αναζητήσουμε,οπότε και στα σίγουρα θα Τον βρούμε! Και θα κάνει το θαύμα Του και σ' εμάς! Και θα φέρει τον παράδεισο, τη χαρά, τη λύτρωση στη ζωής μας. Ναι! Ας πάρουμε την αιμορροούσα! Αυτή η γυναίκα, όπως μας λέει ο Ευαγγελιστής Μάρκος,έπασχε από αιμορραγία 12 χρόνια! Ταλαιπωρήθηκε πολύ απ' τους γιατρούς, δαπάνησε όλη της την περιουσία, κι όχι μόνο δεν ωφελήθηκε τίποτα, αλλά πήγαινε και προς το χειρότερο! Κι όλα αυτά ως τη στιγμή που άκουσε για τον Ιησού. Τότε τί έκανε; Διασχίζοντας το πλήθος έφθασε πίσω Του και άγγιξε τα ενδύματα Του.Έλεγε δε μέσα της: «Εάν και μόνο αγγίξω τα ενδύματα Του θα σωθώ»! Κι αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία της και θεραπεύτηκε απ' τη βασανιστική ασθένεια. . .Τί υπέροχο! Αγνόησε το πλήθος! Της ήταν αδιάφορο τι θα πει γι' αυτήν ο ένας και ο άλλος. Κι ήταν τόσοι πολλοί αυτοί! Και τους διέσχισε ορμητικά! Αυτή η τόσο θαρραλέα κι αποφασιστική αναζήτηση της, την έφερε κοντά Του. Ναι, κοντά Του βρήκε τη λύτρωση στη ζωή της ( Μάρκ,ε', 25-34.) Υπόψη, ότι έκτοτε ακολούθησε τον Χριστό πιστά και έγινε και Άγια, είναι η Αγία Βερενίκη! Άς πάρουμε και το παράδειγμα του τυφλού Βαρτιμαίου. Μας λέει πάλι ο Ευαγγελιστής Μάρκος. (Μάρκ. ι ', 46-52.) Ο Ιησούς έβγαινε απ' την Ιεριχώ ακολουθούμενος απ' τους μαθητές Του και λαό πολύ. Ο τυφλός Βαρτιμαίος καθόταν στο δρυμό και ζητούσε ελεημοσύνη. Κι όταν άκουσε κι αυτός, ότι περνάει ο Ιησούς, τί έκανε; Άρχισε να φωνάζει δυνατά και να λέει: «Ιησού, Υιέ Δαβίδ, ελέησέ με»! Αυτές τις λίγες και απλές λέξεις έλεγε, τίποτε άλλο! Με θέρμη ψυχής όμως, και πίστη μεγάλη! Τότε πολλοί τον επέπλητταν για να σιωπήσει! Κι εκείνος τί έκανε τότε; Αγνοούσε τις επιπλήξεις τους, τις σφοδρές δηλαδή παρατηρήσεις τους, και φώναζε πολύ περισσότερο: «Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με»! Δηλαδή, δείχνει κι αυτός την Ιδια συμπεριφορά μ' αυτήν της αιμορροούσας. Αγνοεί το πλήθος! Κι αυτές ακόμη τις επιπλήξεις τους! Τόσο πολύ, που όσο τον επέπλητταν εκείνοι για να σταματήσει, τόσο περισσότερο αυτός φώναζε προς Αυτόν! Δηλαδή τους αγνοούσε πλήρως και επιδεικτικά!! Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε ο Χριστός να τον αγνοήσει; Οπότε σταμάτησε και είπε: «Φωνάξτε τον»! Κι εκείνοι τον φώναξαν και του είπαν: «Έχε θάρρος, σήκω, σε καλεί»! Νάτο το πρώτο αποτέλεσμα! Δεν ήταν μόνο ότι άκουσε την παράκληση του ο Χριστός, δεν είναι μόνο ότι τον προσκάλεσε, αλλά κι εκείνοι που τόσο αυστηρά του έλεγαν να σιωπήσει, τώρα άλλαξαν, και τον συμβουλεύουν να έχει ακόμη και... θάρρος! Πώς ενεργεί το πλήθος! Εκείνος χαρούμενος γιατί εισακούστηκε, αλλά και γιατί κατατρόπωσε το πλήθος θα λέγαμε, πέταξε το πανωφόρι του, πετάχτηκε πάνω και πήγε στον Ιησού! Πόσο πολύ, και πολλές φορές, δεν λογαριάζουμε τις φωνές των άλλων στη ζωή και στις σπουδαίες αποφάσεις μας! Μα είναι πολλοί αυτοί που το λένε, μας φωνάζει μια φωνή μέσα μας (η κι απέξω μας)! Και το πλήθος δεν κάνει λάθος (συνεχίζει να λέει αυτή η φωνή)! Ενώ ο ένας; Ο ένας που είσαι εσύ; Και πέταξε το πανωφόρι του! Αχ αυτό το πανωφόρι! Πόσο δεν μας λέει αυτή η τόσο απλή κίνηση του Βαρτιμαίου! Πρόκειται για όλα εκείνα τα βάρη που έχουμε πάνω μας και δεν μας αφήνουν να τρέξουμε ανάλαφροι στο Χριστό! Απ' τις πολλές μας ασχολίες και το «δεν έχω καιρό», ως τις αμαρτίες και τα πάθη μας! Εκείνος πέταξε ό,τι τον βάραινε στην πορεία του προς Εκείνον! Πόσο απαραίτητο είναι να κάνουμε κι εμείς το ίδιο! Και μάλιστα όταν τα δικά μας βάρη είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτό που μπορεί να έχει ένα πανωφόρι! Τότε ο Ιησούς του μίλησε και του είπε: «Τι θέλεις να σου κάνω;» Στ' αλήθεια, πόσο σπουδαίο, πράγματι, είναι να το ακούει αυτό κανείς από κάποιον δυνατό, πολύ δε περισσότερο, απ' τον ίδιο τον Παντοδύναμο; Ο τυφλός του απάντησε: «Διδάσκαλε, να αποκτήσω το φως μου»! Και τότε Εκείνος του είπε: «Πήγαινε! Η πίστη σου σε έσωσε». Και το θαύμα έγινε. Αμέσως! Μ' ένα Του λόγο! Χάρις στην πίστη του! Αν δεν πηγαίνουμε στον Ιησού και τότε ακόμη που τόσο πολύ υποφέρουμε, είναι γιατί μας λείπει η πίστη! Αν δεν αγνοούμε και δεν περιφρονούμε ακόμη, τις έντονες παρατηρήσεις των άλλων γύρω μας, σ' αυτό το πλησίασμα μας με Εκείνον, είναι γιατί μας λείπει η πίστη! Αν λογαριάζουμε τις «συμβουλές» τους σ' αυτή μας την αναζήτηση ή και την πορεία μας προς Αυτόν, είναι ασφαλώς γιατί μας λείπει η πίστη! Και η απιστία ποτέ δεν σώζει! Δεν έσωσε ποτέ κανέναν, ούτε βέβαια κι εμάς! Κι αμέσως, λέει ό Ευαγγελιστής, ο τυφλός Βαρτιμαίος είδε το φως, κι ακολούθησε τον Ιησού στην πορεία Του! Αντικρύζοντάς Τον με το υλικό φως που του χάρισε, έκθαμβος είδε μέσα απ' το ίδιο το θαύμα, το φως της θεότητάς Του! Έζησε δηλαδή αυτό που εξ αρχής πίστευε. Γιατί αν δεν πίστευε στη θεότητά Του, δεν θα φώναζε! Δεν θα έλεγε με τόση επιμονή και τόσο δυνατή φωνή «Ιησού Υιέ Δαβίδ, ελέησε με!». Να το αποτέλεσμα! Ύστερα άπ' όλα αυτά Τον ακολούθησε! Δεν έτρεξε να πάει στους οικείους και τους φίλους του να τους πει ότι, να, τώρα πια, βλέπω! Δεν έτρεξε να... γλεντήσει για τη χαρά του αυτή! Ούτε και να δει, ας πούμε, όσα τόσο πολύ είχε στερηθεί. Αγαπημένα του πρόσωπα και πράγματα. Αλλά με ευγνωμοσύνη ακολούθησε αμέσως τον Χριστό! Το ίδιο έκαναν και οι δέκα λεπροί! Τον συνάντησαν και του είπαν: «Ιησού, ελέησέ μας»! Και τους ελέησε αμέσως! Άλλο αν μόνο ένας γύρισε πίσω και τον ευχαρίστησε! Η αιμορροούσα θεραπεύεται! Ο τυφλός βρίσκει το φως του! Οι λεπροί γίνονται απολύτως καλά! Λοιπόν... Ποιος αναζήτησε τον Χριστό και δεν Τον βρήκε; Ποιος συναντήθηκε μαζί Του και δεν άλλαξε η ζωή του; Ποιος κατέφυγε σ' Αυτόν και δεν δικαιώθηκε; Ασφαλώς γνωρίζουμε όλοι, τι πρέπει να κάνουμε τώρα φίλοι... Εκείνος, πάντως, ξεκάθαρα μας το λέει: «Αιτείτε... Ζητείτε... Κρούετε...» Ζητάτε και θα σας δοθεί! Αναζητάτε και θα βρείτε! Χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχθεί! Αμήν (Λουκ. ια, 9-10.)
Σήμερα ένας ασωτεύει με τον χειρότερο τρόπο και θεωρείται τέλεια απελευθερωμένος, εξαπατά τον άλλο και τον λένε καπάτσο. Αντίθετα ένας είναι τίμιος στη δουλειά του και τον χαρακτηρίζουν κορόιδο. Συχνά πάλι με κάποια καχυποψία κι επιφύλαξη δέχονται κάποιοι έναν αρκετά ειλικρινή. Οι πιο ευγενείς τους αποδέχονται κάπως συγκαταβατικά. Έχουμε μια πλήρη αντιστροφή των όρων. Μάλλον δεν πάμε καλά. Ε; Το να είσαι δηλαδή σήμερα τίμιος και ειλικρινής έχει ένα κόστος. Η ηθική σήμερα κατάντησε μια τρέλα. Το ανώμαλο θεωρείται πλέον ομαλό και το παράλογο λογικό. Έχουμε μία αναστροφή των πάντων. Μία θλίψη και λύπη επικρατεί στα πρόσωπα των πολλών σοβαρών ανθρώπων, που κάποτε γίνεται θυμός και αγανάκτηση. Η συνεχής στενοχώρια, το υπέρμετρο άγχος, η μεγάλη γκρίνια και η πολλή ευαισθησία δεν είναι καλοί για μόνιμοι σύντροφοι της ζωής. Νέοι λένε πως δυσκολεύονται και φοβούνται να ζήσουν μια ολόκληρη ζωή σε έναν τέτοιο άστατο, σκληρό και βίαιο κόσμο. Σήμερα χαρακτηρίζεται ένας νέος παλαβός που τρέχει υπερβολικά με το μηχανάκι του, που έχει αμφίεση και κόμμωση παράξενη, που ξενυχτά, που αλητεύει. Καθίσαμε ποτέ στοργικά μαζί του να τον ακούσουμε προσεκτικά; Να δούμε γιατί αντιδρά έτσι άσχημα, προκαλεί, φωνάζει και απουσιάζει από το σπίτι; Ένας προβληματικός νέος βλάπτει κυρίως τον εαυτό του ασωτεύοντας, κάνοντας χρήση οινοπνευματωδών ποτών και ναρκωτικών ουσιών. Μήπως θα πρέπει να δούμε όλοι μας με μεγαλύτερη κατανόηση όλους αυτούς τους δυσκολεμένους νέους μας, που στην καρδιά τους δεν είναι αλήτες; Δεν μπορούμε αμέσως όλους να τους χαρακτηρίζουμε τρελούς και αυτόματα να απαλλασσόμεθα πάσης ευθύνης. Από την άλλη πάλι ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στην τρέλα, για να μη συνεχώς χολοσκά και ταλαιπωρείται. Έτσι κυκλοφορεί ατημέλητος, ανέμελος, δίχως να ντρέπεται, να φοβάται και να προσποιείται. Κατά κάποιο τρόπο έτσι αισθάνεται ελεύθερος και ευτυχισμένος. Ένας τρελός, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι αποκρουστικός, ανεπιθύμητος και απόβλητος από την κοινωνία. Η λογική της δεν της επιτρέπει να του αποδώσει ισοτιμία. Ένας αδύναμος, πονεμένος και ανυπεράσπιστος τέτοιος άνθρωπος συχνά καταδιώκεται με διάφορους τρόπους. Ειρωνεύεται, εμπαίζεται, χλευάζεται. Εξευτελίζεται και διώκεται. Δεν υπάρχει γι' αυτόν καμία αξιοπρέπεια και τιμή. Πόση όμως αξιοπρέπεια και εντιμότητα υπάρχει στον αξιότιμο κυνηγό του; Στην εκκλησία μας έχουμε μια σπάνια κατηγορία αγίων που ονομάζονται διά Χριστόν σαλοί. Δηλαδή ήταν άνθρωποι σοβαροί, συνετοί, ενάρετοι, που επέλεξαν τον δύσκολο τρόπο αγιότητας, να προσποιούνται σαλότητα, για να εμπαίζονται από τους ανθρώπους για τις ανόητες πράξεις τους, για να ταπεινώνονται περισσότερο. Έτσι ένας διά Χριστόν σαλός άγιος αγωνίζεται με την προσποιητή ανοησία του να προβληματίσει τους λογικούς συνανθρώπους του, να πάρουν τη ζωή τους στα σοβαρά, να καταλάβουν γιατί κυρίως ζουν, ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός της υπάρξεώς τους και ότι η γνήσια ταπείνωση είναι απαραίτητη για την προσωπική τους αληθινή γαλήνη. Είχαν μία, θα λέγαμε, παράλογη λογική, ακατανόητη για κάθε σοβαροφανή, καθωσπρεπιστή, ηθικιστή και ευσεβιστή. Η εκκλησία μας, στο μέσον της Σαρακοστής, τοποθετεί το σταυρό του Χριστού προς προσκύνηση και ενίσχυση του αγώνα μας. Ο σταυρός είναι μία μωρία, ένα σκάνδαλο, μία πρόκληση και πρόσκληση. Ο ασπασμός του και η προσκύνησή του σημαίνει την πρόσληψη του μηνύματός του, που δεν είναι άλλο από της αυτοπροαίρετης θυσίας του “εγώ” μας. Ο σταυρός είναι μία μωρία τελικά. Στην εποχή μας υπάρχουν ακόμη μωροί δια Χριστόν, που παραμένουν στη σκιά του σταυρού Του αγόγγυστα, που θυσιάζονται καθημερινά ανιδιοτελώς. Ας τους έχει ο τρελός κόσμος για “τρελούς” και ο Θεός καλά.
